"Vergeten (groot)ouders" c.q. "Kinderloze vaders/moeders"
"Vergeten (groot)ouders" c.q. "Kinderloze vaders/moeders" zijn (groot)ouders waarvan een (vaak volwassen) kind bewust heeft besloten het contact met de ouders definitief te verbreken. Naast een enorm verdriet, veroorzaakt een "contactbreuk" een gevoel van vreselijke onmacht, zeker als daarbij ook het verlies van kleinkind(eren) een belangrijke rol speelt. Professionele hulpverleners of andere zorginstanties hebben geen aandacht voor dit probleem of weten simpelweg niet hoe daarmee om te gaan.
Maar al te vaak weet een huisarts in zijn/haar onkunde over dit onderwerp niets anders te doen dan het voorschrijven van anti-depressiva en/of kalmeringsmiddelen. Spijtig genoeg is dit meer gewoonte dan uitzondering geworden, terwijl het weinig tot niets aan de oplossing van het probleem bijdraagt.
Een contactbreuk tussen (klein)kinderen en (groot)ouder(s) lijkt de laatste jaren steeds vaker voor te komen. Dit is mede te wijten aan het aantal echtscheidingen en de Wetgeving die kinderen vanaf hun 12e jaar in de gelegenheid stelt om zelf te kiezen bij welke ouder zij na de echtscheiding willen gaan wonen. Maar al te vaak komt het voor, dat (zeker) bij een moeilijk verlopen echtscheiding, het contact met de "niet gekozen" ouder (vooral door invloed van de "wel gekozen" ouder) tot een minimum wordt gereduceerd en uiteindelijk helemaal stopt. Een ding is duidelijk: de reeds bestaande groep "vergeten ouders" is vele malen groter dan tot nu toe algemeen werd aangenomen!
"Vergeten ouders" denken ook meestal als ouder "gefaald" te hebben. Vooral in de beginfase van de breuk kampen velen met een gevoel van schaamte, machteloosheid en schuld. Terwijl de verwarring, verdriet en pijn met de dag toenemen, wordt het begrip in de naaste omgeving echter steeds minder. Er volgen adviezen om "het een plaatsje te geven", "verder te gaan met je leven" of "erboven te staan". Hoe goed ook bedoeld, voor "vergeten ouders" is zoiets onmogelijk! Om lastige vragen te voorkomen en niet langer met het verdriet te koop te lopen, kiest een "vergeten ouder" daarom vaak voor een verhuizing uit de "oude vertrouwde" buurt of, als dat niet mogelijk is, tot een "vrijwillig" gekozen isolement! De sociale contacten worden dan echter nog minder en een groot gedeelte van deze Lotgenoten krijgt daardoor tevens te maken met lichamelijke en/of geestelijke klachten. Zo kunnen lichte tot zware depressies optreden, evenals de mogelijkheid tot het ontstaan van psychoses. Denk hierbij aan o.a. Agorafobie="straatvrees", Alopecia="haaruitval" of Automutulatie="zelfverminking"! Slaapproblemen gaan nu optreden (als ze er al niet waren) en het functioneren in huishouden en/of maatschappij wordt steeds moeilijker, zoniet zelfs onmogelijk. Niet zelden eindigen "vergeten ouders", door de verwoesting die in hun leven is aangericht, in de WAO. De vaak jarenlange "roofbouw op het eigen lichaam" eist uiteindelijk dan toch zijn tol!
Het moet gezegd: inderdaad kan het voorkomen, dat, na een jarenlange "slijtageslag" met jezelf en je omgeving, de draad van het leven weer kan worden opgepakt. Maar, HET ZIJN EN BLIJVEN UITZONDERINGEN!!
Herkenbaar?
Helaas, dan kun je jezelf een Lotgenoot noemen en is de Stichting Ouders van Losgelaten Kinderen misschien wel het juiste adres om je bij aan te melden, zie op de hoofdpagina de knop "Aanmelden". Het vinden en tonen van begrip en medeleven met elkaar, de gesprekken en contacten met andere Lotgenoten, kunnen immers enorm verlossend en heilzaam werken!